بازی Resident Evil Requiem را می‌توان نقطه پایانی «مسئولیت‌پذیری» یک استودیو در قبال هوادارانش دانست. این اثر نه به‌دنبال بازآفرینی چرخ، بلکه به‌دنبال جلا دادن به مسیری است که سه دهه پیش توسط شینجی میکامی آغاز شد. رکوئیم موفق شده تضاد میان «اکشن پرشور» و «وحشت انزواطلبانه» را حل کند. بازی با پیوند دادن اتمسفر سنگین و اول‌شخصِ نسخه‌ی هفتم (در مراحل گریس) با اکشن صیقل‌خورده و سوم‌شخصِ نسخه‌ی چهارم (در مراحل لیان)، تجربه‌ای دوگانه اما همگون خلق می‌کند که هم طرفداران قدیمی و هم مخاطبان تازه را راضی نگه می‌دارد. این بازی ثابت کرد که رزیدنت ایول نه فقط یک بازی، بلکه «دنیایی از خاطرات مشترک» است که حالا با رکوئیم، این خاطرات به بهترین شکل ممکن مستند شده‌اند.